Bregje is weer thuis in Ten Boer
Bijna duizend jaar geleden belandde een klein groen speelgoedpaardje in de wierde van Ten Boer. Het origineel staat inmiddels in het Groninger Museum, maar sinds kort heeft Ten Boer er zelf weer eentje. Een stuk groter dit keer. Aan de Verlaatweg staat Bregje, een levensgrote versie van het eeuwenoude paardje.
Bregje begon vorig jaar als decorstuk voor Van Hoes, de voorstelling van Gronings Vuur in Ten Boer. Stichting Wonderlijke Zaken Woldwijk kreeg de vraag of zij het historische speelgoedpaardje konden uitvergroten.
Voor beeldhouwer Jan kwam daarin veel samen. “Ik heb een aantal jaren paarden in brons gemaakt en vroeger heb ik decorwerk gedaan. Dus het lag wel heel erg op mijn weg.”
Toch stelde hij één voorwaarde. Hij wilde geen decorstuk maken dat na afloop van de voorstelling in een hoek zou verdwijnen. “Ik wil niet meer van die holle dingen maken. Als we dit doen, wil ik er een echt beeld van maken.”
Van zes centimeter naar levensgroot
Dat begon met het origineel. Het groen geglazuurde paardje is slechts zo'n vijf bij zes centimeter groot. Jan en zijn mede-makers kregen het uiteindelijk in handen en fotografeerden het van alle kanten. Daarna kon de uitvergroting beginnen.
Bregje kreeg een skelet van ijzer en een buitenlaag van onder meer cement, verharder en pigment. Een klus die onder flinke tijdsdruk moest gebeuren. „Uiteindelijk hadden we maar een maand. Normaal werk ik een half jaar aan een beeld.”
Na de voorstelling moest er nog een geschikte plek worden gevonden. Het beeld kan tegen weer en wind. “Een beeld buiten moet hufterproof zijn. Anders is hij binnen een jaar gemold.”
Jan bedacht dat Bregje het beste op Woldwijk kon blijven, vlak bij woonzorgcentrum Innersdijk. Daar staat ze nu aan de Verlaatweg. Bewoners van Innersdijk mochten haar op 21 augustus onthullen.
Geen Gummibeer
Alleen een naam ontbrak nog. Tijdens het kleuren vond iemand dat het paard op een gummibeer leek. “Noem het Gummi”, was het voorstel. Jan zag dat niet zitten. “Als een beeld eenmaal een bijnaam heeft, kom je daar nooit meer vanaf.”
Een paar dagen later werd hij 's nachts wakker. “Ik dacht ineens: Bregje. Ik ken helemaal niemand die zo heet, maar dat is een mooie naam.”
Hij zocht de naam op en wist het zeker. De oude naam wordt onder meer in verband gebracht met stralend en glanzend. Precies passend bij het groene, geglazuurde paardje.
Niet iedereen was meteen overtuigd. Jan wel. “Ik heb ervoor moeten vechten. Maar je kunt toch niet eeuwig zeggen: daar staat het paardje van Ten Boer? Je noemt je kind toch ook niet ‘kind’?”
En zo heeft Ten Boer na bijna duizend jaar niet alleen zijn paardje terug. Ze heeft ook een naam.
